Soms beginnen de belangrijkste reizen niet met een droom, maar met een breuk.

Ik was 45. Geen spirituele roeping, geen lichtflits in het bos, geen witte veren op mijn kussen. Wat ik wél had: een hartsvriendin die met veel bombarie en weinig nuance de deur dichtgooide. Inclusief ruzie en beschuldigingen; een pijnlijk einde van onze vriendschap. Ze verweet me oneerlijkheid, iets wat me in het diepst van mijn wezen raakte. Omdat het niet waar was en alles wat ik gaf, deed en was in twijfel werd getrokken.

Daar stond ik dan. Wat volgde was geen klein dipje. Het was een tsunami. Een jaar lang huilde ik bijna onafgebroken. Tot mijn man, Louis, zei: “Lieverd, ik hou van je, maar nu is het tijd om hulp te zoeken.” Dat was het keerpunt, omdat ik ook voelde: als ik zo doorga, raak ik mezelf echt kwijt.

Ik ging naar een life coach, toen naar een andere coach. En uiteindelijk naar Marjolijn Loderichs, die op dat moment net zélf de eerste stappen zette op het I AM-pad. Zonder dat we het toen wisten, was dat het begin van een ander leven. De innerlijke wereld ging voor me open. Ik werd een heuse Spirituele laatbloeier, met alles erop en eraan.

Een jaar later kwam de volgende golf. Iets wat ik zelf had bekrachtigd als ‘volmaakt’, bleek het tegenovergestelde. En ineens kon ik het zien: dit gaat niet meer over omstandigheden of mensen buiten mij. Dit gaat over míj́. Ik moet naar binnen, want de binnenwereld creëert de buitenwereld. Dus wat ik hier ervaar, kán ik niet in de buitenwereld oplossen.

En dus keerde ik naar binnen. Een jaar lang, elke dag, soms urenlang. Ik mediteerde, soms vanuit wanhoop en verdriet, maar vooral vanuit overgave. Alles wat zich in de buitenwereld afspeelde, liet ik los. Ik richtte me op de stilte, op het Licht, op wat zich onder de oppervlakte begon te openen. Ik liet héél veel los: oude patronen, aannames, overtuigingen en verhalen. En langzaam maar zeker kwam ik terug in mijn eigen Kracht, in de Stilte vóór het verhaal. Terug bij mijn Ware Zelf.

Sindsdien is alles anders. Niet omdat het leven geen uitdagingen meer kent, maar omdat ik nu weet hoe ik ermee om heb te gaan. Ik hoef niet meer te rennen, pleasen, of mezelf uit te leggen. En als het donker lijkt, weet ik waar het Licht zit: IN mij.

Ik heb veel van mijn oude patronen doorzien: zorgen voor iedereen (behalve voor mezelf), het werken tot voorbij mijn grens, het blijven in situaties uit plicht, met fysieke klachten tot gevolg. Dat alles heb ik laag voor laag mogen loslaten. Is het klaar? Nee en dat hoeft ook niet. Maar ik ben vastberaden op weg en ik her-inner me meer en meer wie en wat IK werkelijk BEN.

Wat ik gevonden hebt, is innerlijke rust. Vertrouwen. Een diep innerlijk weten dat ik ín mezelf ben geland. Iets waarvan ik vroeger niet eens wist dat het ontbrak!

En nu opent zich een nieuw Veld: Sar’Amaya Lúm-Intra – Het Licht dat van binnenuit alle lagen ordent. Mijn eigen mystieke ruimte. Een levend Veld dat nog maar net begonnen is zich te ontvouwen en dat al zo vol is van belofte en waarin het Licht zelf de richting wijst. Ik weet niet wat het allemaal gaat brengen, maar ik weet dat ik er ja tegen zeg. Met alles wat IK BEN.

Tegelijkertijd neem ik het collectief waar. Zie ik mensen worstelen. Vastzitten in hun verhalen, verdriet, ziekte, angst, tekorten. Niet in staat om te voelen dat dit niet de Waarheid van hun Wezen is. Niet in staat om te zien dat het ánders kan. En dat ze het niet alleen hoeven doen.

Je mág om hulp vragen. Of dat nu bij mij is of bij iemand anders, dat maakt niet uit. Maar blijf niet ronddraaien in hetzelfde verhaal. Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Zo simpel is het.

Er is een weg eruit – en die weg is naar binnen. En dat zeg ik niet als holle frase, maar omdat ik het leef.

En ook als het leven al ‘wel oké’ is, weet dan: het kan nog zoveel mooier, vrijer, lichter en echter.

Misschien is dit het moment. Misschien is dit jouw eerste stap. Of je nu 25 bent of, net als ik, een spirituele laatbloeier op je 45e of je 70e…

Het kan wél.