Er zijn soms van die periodes waarin het lijkt alsof de wereld op verschillende plaatsen tegelijk in brand staat. Letterlijk, de afgelopen zomer, door natuurbranden die zich razendsnel verspreidden. Maar ook figuurlijk. Door oorlog, polarisatie, woede, angst en verharding. Mensen die lijnrecht tegenover elkaar komen te staan en elkaar nauwelijks nog lijken te kunnen horen.

Wellicht merk je dat jij je er moedeloos door voelt, of zelfs machteloos, als je naar het nieuws kijkt. Want wat kun jij nou betekenen tegenover dat natuurgeweld en die verdeeldheid?

Wat je kunt doen begint bij de realisatie dat jouw bijdrage aan de wereld niet begint bij het oplossen van wat je om je heen ziet, maar veel dichter bij huis, bij de vraag:

Wat voeg ík op dit moment toe aan de wereld waarin ik leef?

Dit is geen vraag vanuit schuld. Maar het gaat wel over het nemen van verantwoordelijkheid, namelijk vanuit het besef dat ook jij iedere dag met jouw gedachten, gevoelens, woorden en handelingen iets bijdraagt aan het geheel. Je kunt jezelf de vraag stellen: ‘Wat voed ik? Waar geef ik mijn levenskracht aan? En waar houd ik misschien zelf nog iets brandend?’

De wereld staat niet los van ons

We kunnen kijken naar het nieuws alsof dit iets is wat zich buiten ons afspeelt. Ergens, ver weg, zijn conflicten. Daar zijn de leiders en de mensen die tegenover elkaar staan. En hier, in mijn veilige huis, ben ik. Maar zo afgescheiden zijn we niet! Want wij maken deel uit van het collectieve bewustzijn van de mensheid. En door de eeuwen heen heeft deze mensheid enorme hoeveelheden energie gekwalificeerd met angst, strijd, oordeel, haat, overheersing en afgescheidenheid. Of we ons daarvan nu bewust waren of niet. Wanneer dezelfde energie steeds opnieuw wordt gevoed, bouwt deze zich op. Je kunt het vergelijken met een groot en zwaar wiel dat al heel lang draait. Niet doordat iemand het één keer een enorme zet heeft gegeven, maar doordat het generatie na generatie opnieuw is aangeduwd. Mensen worden geboren binnen deze opgebouwde energie. Kinderen nemen overtuigingen en patronen over van volwassenen. Angst roept nieuwe angst op, strijd wordt met strijd beantwoord en pijn wordt doorgegeven. Oordeel leidt tot meer afgescheidenheid. En uiteindelijk lijkt het wiel bijna uit zichzelf te draaien.

Maar dat doet het niet.

Nee, jij hebt die oorlog niet veroorzaakt

Het feit dat wij deel uitmaken van het collectieve bewustzijn, betekent niet dat jij of ik persoonlijk verantwoordelijk zijn voor een oorlog, een natuurbrand of een andere ramp. Het is niet één boze gedachte of angstig gevoel die je hebt uitgestuurd waardoor ergens ter wereld iets verschrikkelijks is gebeurd. Schuld helpt ons hier niet verder. Maar we hebben hierin wel onze verantwoordelijkheid te nemen, omdat onze gedachten en gevoelens bij hebben gedragen (en dat nog steeds doen) aan het opbouwen van die energie.

Kijk naar je eigen leven. Waar voer jij ‘oorlog’? Niet zo zeer met wapens, maar bijvoorbeeld met die ene buurman, je ex, je collega of een familielid. Of met de automobilist die je afsnijdt en die je vervolgens in gedachten nog kilometerslang van alles toewenst. Of – nog dichter bij huis – met jezelf! Je lichaam, je verleden, of negatieve gedachten over jezelf.

Energie volgt simpelweg, zonder enig oordeel, onze aandacht. En dat wat we aandacht geven, groeit. Strijd is stijd, verharding is verharding en haat is haat. Ook op microniveau. Dat is misschien niet altijd de gemakkelijkste spiegel om in te kijken. Maar het is wél de plek waar onze eigen invloed begint.

Waar geef jij jouw levensenergie aan?

Onze prachtige, krachtige levensenergie is een kostbaar iets. De kracht van het leven stroomt voortdurend door ons heen. Door onze aandacht, onze gedachten en gevoelens, door onze woorden en ons handelen. En wij ‘labelen‘ die energie met die gedachten en gevoelens. Dat betekent dat het nogal verschil maakt of ik mijn levensenergie steeds opnieuw label met liefde, vrede en Goddelijke orde, of dat ik haar dag na dag gebruik om een oud conflict brandend te houden.

Iedere keer dat ik iemand in gedachten opnieuw veroordeel, geef ik daar energie aan. Of als ik een oude ruzie opnieuw afspeel en de boosheid weer helemaal voel oplaaien. En ook iedere keer dat ik mijzelf of een ander aanval met een negatief oordeel. Het is niet één boze gedachte die ergens een oorlog veroorzaakt, maar het labelen van energie door miljarden mensen, die dat generatie na generatie doen, waardoor energie zichzelf kan opbouwen, tot – uiteindelijk – het kookpunt.

Wil ik dit nog langer voeden met mijn energie?

En dáárom doet het er toe wat er in ons eigen, kleine stukje van de wereld gebeurt en kun je jezelf de eenvoudige vraag stellen: ‘Wil ik dit nog langer voeden?’. Misschien voelt het collectieve kookpunt soms zo enorm dat je denkt: maar wat maakt het dan uit wat ík doe? Heel veel dus! Niet omdat jij in je eentje het grote wiel van de mensheid tot stilstand moet brengen, maar door iets eenvoudigers: Je kunt stoppen met meeduwen.

De vraag is dus niet hoe stop ik alle oorlog? Maar: waar houd ík nog strijd in stand? Waar laat ik haat, oordeel of verharding nog door mijn eigen bewustzijn heen werken? En wat ben ik bereid los te laten en niet langer van mijn levensenergie te voorzien?

Daar ligt onze verantwoordelijkheid. En ook onze vrijheid.

Niet mee-lijden met wat je waarneemt

Die verantwoordelijkheid geldt ook voor de manier waarop we kijken naar wat er in de wereld gebeurt. Wanneer we beelden zien van brand, oorlog, vernietiging of mensen en dieren in nood, hoeven we niet weg te kijken en de feiten te ontkennen. Maar er is een verschil tussen iets waarnemen en ons bewustzijn volledig in de verschijning laten verdwijnen.

Want wanneer we blijven kijken, angstig zijn en ons voortdurend voorstellen hoeveel erger het nog kan worden, schenken we opnieuw energie aan het bestaande beeld. Dat is niet wat we willen. We hoeven niet mee te lijden om liefde te zijn.

Wat we mogen doen, is onszelf richten naar de Aanwezigheid in ons hart: de IK BEN Tegenwoordigheid, het enige NU. En vanuit dát bewustzijn kijken we opnieuw. We erkennen de uiterlijke verschijning, maar we verklaren haar niet tot de hoogste Waarheid. We erkennen de Goddelijke intelligentie in ieder mens, ook wanneer de persoonlijkheid geen idee heeft hoe een situatie opgelost kan worden. We erkennen Goddelijke liefde, wijsheid, licht, bescherming en orde als enige Waarheid in onze leefwereld en we laten dát door ons heen stromen naar wat wij waarnemen.

IK BEN hier.

IK BEN aanwezig.
IK BEN niet de angst die door mij heen beweegt.
IK BEN niet de machteloosheid die ik voel.
IK BEN de levende IK BEN Tegenwoordigheid.
Dat is wat IK BEN.

Verantwoordelijkheid vraagt ook om vergeving

Wanneer je werkelijk gaat kijken naar wat je zelf allemaal van energie hebt voorzien, kun je gemakkelijk in een nieuwe valkuil stappen: O jee. Dat heb ik dus allemaal verkeerd gedaan. Nee. Dan maken we van verantwoordelijkheid alsnog schuld. Misschien reageerde je vanuit angst omdat je vergeten was wie en wat je werkelijk BENT. Lees de volgende woorden eens rustig door. Niet alleen met je hoofd, maar terwijl je voelt wat ze in jou aanraken:

Geliefde Machtige IK BEN Tegenwoordigheid die IK BEN,

IK BEN de Wet van Vergeving voor iedere gedachte, elk woord, ieder gevoel en handeling waarmee ik bewust of onbewust de energie van strijd heb gevoed.
Voor ieder oordeel waardoor ik afgescheidenheid heb versterkt.
Voor elke keer dat ik angst, controle of haat voor kracht heb aangezien.
En voor iedere keer dat ik mijzelf, een ander of het Leven heb aangevallen.

Ik laat de behoefte los om anderen vast te houden in schuld.
Ik laat de behoefte los om mijzelf vast te houden in schuld.
Ik geef alle verkeerd gekwalificeerde energie terug aan de zuiverende liefde en intelligentie van de IK BEN die IK BEN.

IK BEN de Wet van Vergeving in actie.
IK BEN vrij.

Je innerlijke vuur hoeft niet gedoofd te worden

Er zit een werkelijke kracht in jou. Goddelijk vuur. Het is de kracht waarmee je creëert, de helderheid waarmee je waarheid spreekt en de kracht waarmee je een grens stelt en beschermt wat beschermd moet worden. We hoeven dat Vuur dus niet kwijt. Het gaat erom dat ons innerlijke vuur wordt bevrijd van angst, haat, wraak en strijd en terugkeert onder de volledige Leiding van de IK BEN Tegenwoordigheid, die wij zijn:

Mijn innerlijke Vuur staat volledig onder Goddelijke Leiding.
Mijn Vuur vernietigt niet.
Mijn Vuur verlicht en verwarmt.
Mijn Vuur beschermt zonder te haten.
Mijn Vuur spreekt Waarheid zonder te vernietigen.
Mijn Vuur stelt grenzen zonder een vijand te scheppen.
Mijn Vuur dient het Leven.

En als er daadwerkelijk iets te doen is?

Terugkeren naar de I AM Presence betekent natuurlijk niet dat we niets meer doen. Integendeel. Alleen verandert de volgorde. We gaan niet meer eerst vanuit angst reageren en daarna hopen dat Presence onze actie zegent, maar we keren eerst terug naar het hart, naar de IK BEN. De menselijke hitte, het oordeel en de behoefte om te controleren eruit. En vervolgens vragen we: Wat is hier mijn Hoogste bijdrage?

Misschien betekent dat dat je helpt, spreekt, geld geeft, iemand opvangt of een grens stelt. Het betekent in ieder geval dat je een keuze maakt die het leven dient. Ook als er in de uiterlijke wereld op dat moment niets voor jou te doen is. We maken een belangrijk onderscheid tussen passiviteit en overgave. Passiviteit zegt: Ik kan toch niets doen. Overgave zegt: Ik hoef niet te reageren vanuit angst. Ik stel mij beschikbaar voor de juiste handeling. De I AM Presence weet, leidt en openbaart de volgende juiste stap.

De wereld is heel dichtbij

Het mooie is: de wereld bestaat niet alleen uit vernietiging. Er vinden iedere dag ontelbare bewegingen van liefde, moed, samenwerking en dienstbaarheid plaats. Ook dát is energie die zich opbouwt en ook dát kunnen wij met onze aandacht en energie bekrachtigen.

En zo komen we uiteindelijk weer terug waar we begonnen. Bij de wereld. Alleen is die wereld nu niet meer alleen iets wat zich afspeelt op ons beeldscherm of duizenden kilometers verderop. De wereld is óók hier, in jouw huis, in de supermarkt, op sociale media. De wereld zit in het gesprek met degene die totaal anders denkt dan jij, in hoe je reageert wanneer iemand je irriteert en in hoe je over jezelf spreekt wanneer iets mislukt. Dáár wordt iedere dag opnieuw energie gekwalificeerd.

Wellicht een van de meest hoopvolle dingen die we ons mogen herinneren, is dat je hoeft niet te wachten totdat de rest van de mensheid vrede kiest voordat jij kunt stoppen met strijd. Jij hoeft niet te wachten totdat een ander zijn excuses aanbiedt, of totdat iemand jou begrijpt. Je kunt eenvoudig herkennen: hier duw ik nog mee aan dat wiel van energie. En dan je hand van het wiel halen, omdat je je herinnert wie en wat je BENT.

Wat voeg jij vandaag toe?

Wat voeg ik vandaag toe? Wat stuur ik mijn levensenergie naartoe? Herinner je: Wat ik in mij niet langer voed, kan door mij niet langer aan de wereld worden toegevoegd. Wat ik met vrede kwalificeer, wordt een levende bijdrage aan een nieuw momentum van de mensheid.

IK BEN Vrede.
IK BEN Vrede.
IK BEN Vrede.

Meditatie voor de wereld

Draag bewust bij aan het opbouwen van de energie van vrede, liefde en Goddelijke orde in de Meditatie voor de wereld. Je kunt de volledige meditatie gratis bekijken op mijn YouTube-kanaal: KLIK HIER.